17 Przez wiarę Abraham, wystawiony na próbę, ofiarował Izaaka, i to jedynego syna składał na ofiarę, on, który otrzymał obietnicę, 18 któremu powiedziane było: Z Izaaka będzie dla ciebie potomstwo. 19 Pomyślał bowiem, iż Bóg mocen wskrzesić także umarłych, i dlatego odzyskał go, jako podobieństwo [śmierci i zmartwychtania Chrystusa].
Hebrajczyków 11,17-19
Co dzieje się z naszą wiarą, gdy kwestionujemy Boże obietnice? Są one podstawą naszych przekonań duchowych, dlatego wszelkie wątpliwości mają katastrofalny wpływ na stan naszej wiary. Z powodu upadłej natury świata, w którym żyjemy, czasami wydaje się, że Bóg nie dotrzymuje słowa. Jak powinniśmy się do tego ustosunkować? Przyjrzyjmy się historii Abrahama.
Przypomnijmy ją sobie najpierw. Bóg obiecał Abrahamowi nie tylko syna, ale wręcz całe pokolenie potomków – wielki naród, przez którego błogosławieństwo obietnicy danej Abrahamowi miało objąć cały świat (za pośrednictwem Mesjasza Jezusa).
Abraham i jego żona Sara musieli czekać dwadzieścia pięć długich lat, aż byli tak starzy, że ciąża była fizycznie niemożliwa. Dopiero wtedy wypełniła się dana im obietnica posiadania potomstwa.
Można sobie wyobrazić, w jakim szoku był Abraham, gdy Bóg nakazał mu złożyć syna w ofierze. Poza przerażeniem i bólem emocjonalnym, który musiał odczuwać na myśl o zabiciu swojego ukochanego dziecka, wiedział, że za jednym zamachem unicestwi również daną przez Boga obietnicę potomstwa.
Czy kiedykolwiek pomyślałeś, że jedna z Bożych obietnic mogła się przedawnić? Może przeżyłeś coś odwrotnego do tego, co opisuje Biblia, co w rezultacie podważyło słowa Pana. Jest wiele powodów, dla których obietnice Boże mogą wydawać się już nieaktualne, a jednym z nich jest Szatan. Robi wszystko, co w jego mocy, by przedstawić Boga jako kłamcę.
Dlaczego więc Abraham posłuchał nakazu Bożego? Na jego miejscu dyskutowałabym z Panem i odwlekałabym to, co nieuniknione, tak długo, jak to możliwe. Jednak Abraham nie zrobił tego z prostego powodu: uwierzył w Bożą obietnicę. Rozumował, że Isaac nie mógłby długo pozostać martwy, nawet gdyby umarł. W końcu miał potomków do spłodzenia.
Tekst opisuje Abrahama jako tego, kto „otrzymał” Boże obietnice. Słowo to oznacza „przyjmować, gościnnie przyjmować”, sugerując, że przyjął obietnice Boże jako godne zaufania, co później pomogło mu przezwyciężyć wszelkie wątpliwości. W rezultacie myśl, że Pan może wskrzesić kogoś z martwych, nie była aż tak szalonym pomysłem—znał Boga na tyle dobrze, by uznać, że nic nie może Go powstrzymać od dotrzymania słowa.
Wróćmy do teraźniejszości, aby przeanalizować obietnicę, w którą wielu ludzi wątpi: że Bóg pokonał zło. Trudno się z tym zgodzić, gdy patrzymy na otaczający nas świat. Środki masowego przekazu powiadamiają nas o wojnie, korupcji, ludobójstwie, handlu ludźmi, ucisku, niszczeniu środowiska, nie wspominając o takich zdarzeniach dnia codziennego jak morderstwa i gwałty.
To, co widzimy, nie oddaje jednak całej rzeczywistości. Przez śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Bóg już pokonał zło, choć jego całkowite zniszczenie pozostaje wydarzeniem przyszłym — gdy Chrystus powróci. Do tego czasu Bóg koncentruje się na przekształceniu serc swoich wyznawców, aby nauczyć ich, jak rozprawiać się ze złem w myśleniu i zachowaniu. Chcielibyśmy, żeby działał bardziej otwarcie, jednak tak się nie dzieje, prawdopodobnie dlatego, że szanuje wolny wybór człowieka. Niemniej jednak nie zmienia to faktu, że dni złego są policzone.
Podobnie jak Abraham, czasami stajemy przed tą samą decyzją: wierzyć w to, co widzimy, czy ufać temu, co powiedział Bóg. Decyzje Abrahama—i późniejsza historia—utwierdzają nas w przekonaniu, że wiara jest zawsze właściwym wyborem.
Kiedy więc okoliczności skłaniają nas do zwątpienia w jedną z Bożych obietnic, pamiętajmy o przykładzie Abrahama. Nie ufał pozorom, ale niezachwianie trzymał się słowa Pana. Chociaż nie żył wystarczająco długo, aby ujrzeć ostateczne wypełnienie danej mu obietnicy (powstanie narodu Izraela i przyjście Mesjasza), wrócił do domu z synem całym i zdrowym.