byście wiedzieli, czym jest nadzieja waszego powołania, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych 19 i czym przemożny ogrom Jego mocy względem nas wierzących – na podstawie działania Jego potęgi i siły.
Czy zdarzyło Ci się kiedyś szukać czegoś bez powodzenia, podczas gdy ktoś inny znalazł to bez problemu? Ten przedmiot był na widoku, ale ty go nie widziałeś. W dzieciństwie często mi się tak zdarzało. Na przykład, gdy moja mama prosiła mnie o przyniesienie cukru. Ile bym nie szukała, nigdy nie mogłam znaleźć. Ale kiedy mama weszła do kuchni, od razu go znalazła!
Jeśli mając oczy często czegoś nie dostrzegamy, to o ileż bardziej może tak być w odniesieniu do duchowej prawdy! Z tego powodu Paweł modlił się tak żarliwie za wiernych w Efezie. Jego modlitwa skupiała się na ich zdolnościach widzenia i rozumienia spraw duchowych. Czego dokładnie dotyczy? Paweł wymienia trzy obszary związane z duchowym oświeceniem, czyli zdolnością widzenia i rozumienia prawdy.
Paweł rozpoczyna od nadziei. Ściśle rzecz biorąc, chciałby, aby Efezjanie dokładnie wiedzieli, co ich czeka. Zaznaczam, że Biblia używa słowa „nadzieja” w inny sposób niż jest to przyjęte, gdy na przykład w niepewnej sytuacji mówimy: „Mam nadzieję, że zdam egzamin”. W biblijnym sensie to słowo opisuje rodzaj pewności dotyczącej tego, co jeszcze nie miało miejsca lub czego jeszcze nie dostrzegamy. Jest to przeświadczenie, że coś jest prawdą lub że coś wydarzy się w przyszłości.
Jakiego rodzaju nadzieję mogą poznać Efezjanie? Tego Paweł nie wyjaśnia, ale w Biblii natykamy się na wiele sytuacji, w których można mieć nadzieję. Ta nadzieja pochodzi od Boga i ma związek z każdą dziedziną życia: zbawieniem, siłą, przewodnictwem, boską pomocą, radością i tak dalej. Ludzie wierzący mają nadzieję, choć są w rozmaitym położeniu. Czasem jednak potrzebują kogoś, kto im o tym przypomni.
Drugą rzecz, którą Paweł miał na myśli, trudno ująć w słowa (Paweł ma do tego talent, zgodzisz się z tym?). Spróbuję wyjaśnić, o co chodzi. Z wcześniejszych wersetów dowiedzieliśmy się, że wierzący ludzie są Bożą własnością, Jego dziedzictwem. Paweł chce, aby Efezjanie pojęli, że ich przynależność do Boga przynosi mu chwałę lub rozsławia jego dobre imię. Innymi słowy, Bóg jest uwielbiony w swoich dzieciach i to w zasadniczy sposób! Paweł chce, aby wiedzieli, że nie są dla Boga powodem do wstydu ani kłopotem. Wręcz przeciwnie – są powodem do dumy.
Po trzecie, Paweł modli się, aby wierzący poznali wielkość Bożej mocy, która jest im dostępna. Czas teraźniejszy wskazuje, że ta moc jest teraz, a nie w przyszłym życiu. Słowo „przemożny” oznacza, że nie jest ona niczym ograniczona i że jest jej więcej niż potrzeba. Paweł wykorzystuje cztery różne słowa o ogólnym znaczeniu „mocy”, ale każde z nich podkreśla inny jej aspekt: naturalną zdolność, moc sprawczą, siłę widoczną oraz wrodzoną siłę.
Następnie Paweł podaje przykład użycia tej mocy w przypadku wzbudzenia z martwych Chrystusa! Nie przychodzi mi na myśl żadne inne wydarzenie w historii, które wymagało użycia większej siły niż wtedy, gdy Jezus powstał z martwych (pomijając stworzenie wszechświata).
Czasownik „wykazać” wywodzi się z tej samej rodziny wyrazów co słowo „energia” – oznacza „wywieranie przemożnego wpływu, działania pełnego mocy lub potężnej pracy”. Inaczej mówiąc, Jezus zmartwychwstał wskutek działania Bożej mocy. Ta sama moc jest dostępna dla tych, którzy w niego wierzą. Wiem, że to brzmi zbyt niewiarygodnie, żeby mogło być prawdziwe. Paweł też mógł podejrzewać, że Efezjanie nie uwierzą w takie opowieści. Dlatego tak żarliwie modli się, aby Efezjanie samodzielnie doszli do zrozumienia tej tak ważnej kwestii.
Nie sądzę, że wierzący w Efezie są jedynymi, którym trudno dostrzec i zrozumieć te trzy prawdy wymienione w tym fragmencie. Jeśli Paweł uznał, że powinien się modlić o otwarcie duchowych oczu w przypadku Efezjan, to również każdy z nas może tego potrzebować!