Kołnierz kota a zaufaniu Bogu

Mój kot, Tabasco, obserwował mnie spokojnie, gdy do niego podchodziłam. Zanim zdążył zrozumieć, co się dzieje, nałożyłam mu na głowę duży plastikowy kołnierz. Jego duże zielone oczy wyrażały szok i dezorientację, a on patrzył na mnie, jakbym właśnie wbiła mu nóż w plecy. Bardzo chciałam wyjaśnić mu, co się dzieje! Mając świadomość, jak bardzo jest to bez sensu, zaczęłam mu tłumaczyć, że ma ranę, która się nie goi, dlatego, że on ciągle ją liże. Weterynarz stwierdził, że nie ma innego wyjścia, jak tylko nosić tę okropną obrożę. Tabasco nie zamierzał mnie słuchać i energicznie kręcił głową, i odszedł zataczając się i obijając się o meble.

Patrzyłam na niego z ciężkim sercem. Czułam się jak Baba Jaga i smok wawelski w jednej osobie. Westchnęłam wtedy do Pana. Czy on czuje to samo w stosunku do nas? Czy chciałby nam wyjaśnić sytuacje, których nigdy nie zrozumiemy?

Nie muszę nikogo przekonywać, że nigdy w pełni nie ogarniemy umysłem całej dostępnej wiedzy. Czasami nie rozumiem nawet siebie, nie mówiąc już o świecie zewnętrznym. Nawet najbystrzejsi z ludzi potrafią pojąć zaledwie kroplę z ogromnego oceanu faktów, liczb, informacji i mądrości, ukrytych we wszechświecie.

Biblia jasno mówi, że Boże zrozumienie znacznie przewyższa nasze. Jego drogi i myśli są wyższe niż niebiosa w porównaniu z naszymi. ⁽¹⁾ Jego mądrość, wiedza i osądy wykraczają poza naszą zdolność ich zrozumienia. ⁽²⁾ Mogłabym tak wymieniać bez końca, ale wiesz, o co mi chodzi. Chociaż on stworzył nas na swoje podobieństwo, obdarzając niesamowitymi zdolnościami umysłowymi i emocjonalnymi, wciąż jesteśmy ograniczeni w porównaniu z nim.

Mimo to Pan Bóg chce przed nami odkrywać rozmaite tajemnice. Fakt, że dał nam Biblię, pełną objawień odnoszących się do otaczającego nas świata dowodzi jego intencji. Jak to się ma do mojego pytania? Czy on czuje to samo wobec mnie, co ja wobec mojego kota, i żałuje, że nie mogę więcej zrozumieć? Myślę, że tak.

Choć nie przychodzi mi na myśl konkretny przykład z Biblii, można zauważyć, że gotowość Boga do obdarzania łaskami swojego ludu bywa ograniczona ze strony człowieka. Na przykład Pan chce im pobłogosławić i dawać zwycięstwo, dlatego zachęca ich, aby szli jego drogami. ⁽³⁾ Jezus zapłakał nad Jerozolimą, ponieważ nie była zainteresowana tym, co przyniosłoby jej pokój. ⁽⁴⁾ Czy to zbyt daleko idące stwierdzenie, że Bóg pragnie wprowadzać nas w zrozumienie sytuacji, które przekraczają możliwości naszego umysłu? Myślę, że nie.

W jakiej mierze jednak odnosi się to do nas? W moim przypadku poznanie zamiarów Boga i jego stosunku do nas zmienia zasady gry, gdy znajduję się w sytuacji, której nie rozumiem. Szczerze mówiąc, są pewne sprawy czy wydarzenia, z którymi nigdy sobie nie poradzę. Czy z tego powodu ma to zaszkodzić mojej relacji z Bogiem lub mojemu podejściu do niego? Nie, ale tylko dlatego, że wiem, że Pan Bóg nas kocha i troszczy się o nasze dobro, i na pewno wszystko by mi wyjaśnił, gdybym była w stanie to zrozumieć.

Innymi słowy, wiem, że mimo to mogę ufać Bogu, a właśnie tego od nas oczekuje. Tak jak bym chciała, żeby mój kot nadal mi ufał, kiedy dręczę go przez ten okropny kołnierz, tak Bóg pragnie, żebyśmy ufali mu, gdy dzieją się złe rzeczy. Jego serce pęka, gdy patrzy na nasze cierpienie, nieskończenie bardziej niż smutek, który odczuwam, gdy widzę, jak Tabasco męczy się z obrożą na szyi. Bóg nie jest obojętny na naszą niedolę. Kocha nas bardziej, niż możemy to pojąć.

Czy mu ufasz?

⁽¹⁾ Izajasza 55,8–9

⁽²⁾ Rzymian 11,33

⁽³⁾ Księga Powtórzonego Prawa 5,29, Psalmów 81,14–15, Izajasza 48,18

⁽⁴⁾ Łukasza 19,41–42

Zdjęcie: Carol Schlorff