19 A więc nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga;
Po wielu latach spędzonych poza moim krajem wiem, jak to jest być obcokrajowcem. Pokonanie barier językowych lub kulturowych nie zmienia faktu, że pewne rzeczy są zastrzeżone wyłącznie dla obywateli, na przykład prawo do głosowania. Paweł właśnie poświęcił kilka wersetów powyższych, opisując szczegółowo, jak Chrystus pojednał Żydów i pogan z Bogiem oraz ze sobą nawzajem. W rezultacie wierzący nie-Żydzi zmienili swoje obywatelstwo – że tak powiem – i mają teraz wszystkie prawa i przywileje ludu Bożego.
Za pomocą frazy „a więc” Paweł sygnalizuje podsumowanie całego fragmentu, który zaczyna się od wersetu 11. Poganie i Żydzi są równymi obywatelami królestwa Bożego i członkami Bożej rodziny. Co to znaczy? Po pierwsze, określmy, czym właściwie jest królestwo Boże. Najprościej mówiąc, to miejsce, gdzie panuje Bóg. Królestwo Boże to miejsce, w którym objawia się panowanie Boże. Jezus już panuje. Obecnie należymy do tego królestwa, gdy ufamy Jezusowi i poddajemy się Jego rządom. Jego panowanie odbywa się głównie w sferze duchowej. Nadejdzie czas, kiedy Chrystus powróci na ziemię, i wtedy stanie się jawnym królestwem.
Bogu nie wystarczyło, że uczynił nas obywatelami swojego królestwa. Postanowił, że ludzie z każdego narodu i języka będą mieć z Nim relację taką jak relacja dziecka z ojcem. Możemy podbiec do naszego Stwórcy i wołać do Niego „Ojcze”, ciesząc się wszystkimi korzyściami płynącymi z bycia członkiem Jego rodziny. Bóg pragnie intymnej więzi z nami i uczynił to możliwym dzięki Chrystusowi. Czyż nie jest to niesamowite?
Znam kilka osób, które przyjęły amerykańskie obywatelstwo. Nie byłam obecna na ceremonii, ale widziałam zdjęcia. Twarze wszystkich są tak radosne, że ta radość emanuje ze zdjęć i udziela się, wywołując uśmiech na twarzach. Czyż to, co Bóg uczynił dla nas, nie napełnia nas taką radością i wdzięcznością?