Dlatego pamiętajcie, że niegdyś wy – poganie co do ciała, zwani “nieobrzezaniem” przez tych, którzy zowią się “obrzezaniem” od znaku dokonanego ręką na ciele
Stosunki między Żydami a poganami zawsze były skomplikowane. Począwszy od czasów biblijnych, cechowały je niestety wrogość i nieufność. Wczesny kościół rozpoczął się jako społeczność żydowska, ale wkrótce do niego dołączyło wielu pogan. Jak można się domyślić, doprowadziło to do wielu kłopotów. Paweł, jak widać, odczuł potrzebę rozwiązania tego problemu. Teraz rozpoczyna część poświęconą relacjom między Żydami a poganami w kościele.
Słowo „dlatego” nawiązuje do poprzedniego akapitu. Paweł zasadniczo mówi: „W świetle wszystkiego, co Bóg dla was uczynił, pamiętajcie, jaka była wasza sytuacja i jak Bóg ją zmienił”.
Termin „pogan” to greckie słowo „ethnos”. Jego podstawowe znaczenie to „naród”. Powszechne żydowskie użycie, zwłaszcza w liczbie mnogiej, odnosiło się do każdego, kto nie był Żydem. Wierzący w Efezie byli głównie poganami.
Obrzezanie zostało nakazane przez Boga narodowi izraelskiemu jako fizyczny znak przynależności do przymierza między Bogiem a Izraelem. Stało się to definiującym znakiem tożsamości żydowskiej. Do dziś żydowscy chłopcy są poddani temu zabiegowi w ósmym dniu życia.
Z czasem jednak stało się to oznaką duchowej wyższości. Dla Boga jednak to, co jest w sercu człowieka, zawsze było równie ważne jak zewnętrzne pozory. Same symbole religijne czy rytuały nigdy nie wystarczały, aby zapewnić sobie przychylność Boga.
Wierzących w Efezie, wywodzących się z pogan, Żydzi zwali „nieobrzezanymi”. Brzmiało to jak szyderstwo. Paweł nie oszczędza swoich rodaków, którzy pozwalają, by ludzkie etykiety powodowały podziały. Słowa „którzy się zowią” można przetłumaczyć jako „tak zwane”. Widzimy, co naprawdę o nich myśli. Mogą nazywać siebie „obrzezanymi”, ale dla Pawła nie ma to wartości.
Dlaczego Paweł jest tak bezpośredni? Krytykuje tych Żydów, którzy pozwalali, by zewnętrzne podziały między Żydami a poganami powodowały alienację. Paweł podkreśla, że te różnice są „co do ciała” i „dokonane ręką na ciele”. Wpływają na ciało, ale nie na serce.
Gdy będziemy kontynuować czytanie tego rozdziału, zobaczymy wyraźniej, jak Boży plan przemienił relacje między Żydami a poganami, łącząc ich w jeden naród w kościele.